test

Minęły 4 lata od mojego ostatniego wpisu. Nigdy nie było tak długiej przerwy. Po prostu... w miarę upływu lat zaczyna brakować sił do ogarnięcia wszystkiego. Spraw nie ubywa. Przybywa wręcz.
A z siłami odwrotnie.

Ostatnio ktoś zachęcił mnie, żeby powrócić na stronę.

Zachęciło mnie to.

Jest początek roku szkolnego.
Od 23 lat jest to czas, kiedy spotykam się z dziećmi i młodzieżą, którzy przychodzą, aby pomóc im zapisać się do szkoły. To jest temat na książkę, a nie na wpis do blogu. Ale chcę napisać choć parę zdań.

W tym roku ... po rozmowach z kilkoma osobami ... miałem natchnienie na spojrzenie wstecz... wiele refleksji... trochę radości... więcej trudu.
Zapytano mnie ilu osobom pomagaliśmy. Zajrzałem na listę... wyszło, że ok. 1850. A ile osób pomagało? Ponad 1600.

A co się udało osiągnąć?
To jest temat rzeka, ale właśnie na tym się zatrzymam.

Pomyślałem i szybko zrobiłem (z pomocą AI) stronę internetową, gdzie zacząłem opisywać tych, o których wiem, że do czegoś w życiu doszli. Choć - powiedzmy szczerze - jeśli ktoś został dobrym mężem czy żoną, to też już jakiś sukces. I nie można tego lekceważyć.

Niemniej jednak na stronie, która znajduje się pod adresem parrainage.doume.info zapisuję tych, o których miejscu pracy i życia dowiedziałem się w taki czy inny sposób. Niedługo przekaże tę stronę adoptowanym i byłym adoptowanym, już nie dzieciom, już nawet nie młodzieży, tym którzy będą mogli ją uzupełniać.

Lata mijają. Chętnych do Adopcji jest nadal wielu - i po stronie dzieci (w tym roku miałem ponad 140 próśb) i po stronie Rodziców (niektórzy pomagają już od ponad 20 lat!). Ale ja chciałbym stopniowo zmniejszać liczbę adopcji, aby móc lepiej koncentrować się na jakości, a nie tylko na ilości pomocy.

Idealnych rozwiązań i tak nie ma.

Oby to co robimy mogło jak najlepiej służyć tym, dla których ta pomoc jest przeznaczona.

Nb. Ostatnio dowiedziałem się, że Manuela, o której pisałem w ostatnim wpisie, złożyła w sierpniu śluby zakonne.

Nb 2. Ten tekst napisałem już kilka tygodni temu. Po próbie zarejestrowania go... pojawił się błąd.. Jeden.. drugi.. Podejrzenie włamania (jeszcze nad tym pracujemy) Mam nadzieję że po kliknięciu *zapisz* tekst pojawi się na stronie

Nie jest łatwo zostać siostrą zakonną w Kamerunie. A chcąc być jeszcze bardziej precyzyjnym: w tej części Kamerunu gdzie pracuję.
Kultura lokalna, presja rodziny, przekonia, uprzedzenia, niezrozumienie życia bez prokreacji...Długo by o tym mówić. W innych regionach jest trochę inaczej. U nas: bardzo trudno.

Tym więcej przysparza radości uśmiech Manueli, która niedawno otrzymała habit w zgromadzeniu siósr pallotynek.

A wcześniej przez kilka lat była naszą podopieczną w Adopcji Serca.
Przechodząc zaszła na chwilę, żeby mnie pozdrowić, podczas kiedy przyjmowałem na początku roku adoptowane dzieci i młodzież. Ona sama kiedyś stała w taki sposób w kolejce.

I jest to już druga siostra zakonna, której pomagaliśmy poprzez Adopcję. Wprawdzie jeszcze na początku drogi, ale to już cieszy. O pierwszej pisałem kilka lat temu. Jest na misjach w Togo. Manuela, która pochodzi z Doumé, jest teraz w stolicy.

Niech Pan ją wspiera.

To była naprawdę niespodzianka.
Zdążyłem przyjechać po urlopie do domu.
Wktótce potem zajrzał do mnie Hemery.


Poznałem go w 2008r. Przyszedł prosząc o wsparcie. Był wtedy w klasie maturalnej. Powtarzał ją nawet. I powiedział, że chce zostać lekarzem. Chirurgiem.

Dzięki rodzicom adopcyjnym wspieraliśmy jego edukację, która zakończyła się w 2018r. Od tamtego czasu kontakt nam się urwał.

Przyszedł więc tego dnia mnie odwiedzić, bo przyjechał do Doumaintang... z całą ekipą... żeby przeprowadzać operacje dla ludności. Przyszedł podziękować za wsparcie sprzed lat.

Dowiedziałem się też, że kilka tygodni wcześniej został mianowany... dyrektorem szpitala w Belabo (niewielkim miasteczku prawie 200km ode mnie).

Było to duże zaskoczenie. No i radość.
Chciałoby się więcej takich wizyt i sukcesów.
Cieszę się jednak, że choć w niektórych przypadkach udało się pomóc komuś, kto chciał coś osiągnąć w życiu...

Bigotsa oznacza mniej więcej tyle co Kpiny.
Tak nazywa się najmniejsza wioska w parafii Doumé.
Wioska Kpiny.

To nie była nawet wioska. Kilka domów na krzyż. Dlaczego Kpiny ? Geneza Bigotsa sięga kilku generacji wstecz. W tamtych czasach było czymś zwyczajnym, że Pigmeje Baka, na co dzień żyjący w lesie, przychodzili do wiosek z bananami, miodem, upolowanymi zwierzętami etc i wymieniali na sól, olej, mydło itd. Kiedyś, podczas jednej z wizyt kilku z nich powiedziało szefowi wioski że podobają im się dziewczyny z wioski i chcieliby je wziąć na żony.
Szef odpowiedział, że nic nie stoi na przeszkodzie, żeby wzięli je na żony, ale nie zgadza się, żeby zabrali je do lasu, natomiast mogą zamieszkać blisko wioski.
Zgodzili się.
I tak to powstał zalążek nowej miejscowości.

Pigmeje Baka nie mają, ujmując to delikatnie, zbyt dobrej opinii wśród ludów Bantu, którzy patrzą na nich z góry.
Stąd Kpiny. To tak jakby powiedzieć : "i tak z nic z tego nie będzie".

Kiedy zostałem proboszczem, ludzie z Bigotsa przychodzili na mszę do sąsiedniego Bayongu. Tak było przez lata.
Kiedyś przyszła do mnie delegacja z Bigotsa, żeby powiedzieć, że oni też chcą mieć u siebie kaplicę, żeby się w niej modlić.
Powiedziałem : zobaczymy.

Jakiś czas potem zacząłem modlić się z nimi w wiosce, najpierw w jakimś hangarze, potem w jednym z domów, gdzie w "salonie" gromadzili się wierni...

Aż kiedyś podjęliśmy decyzję: budujemy kaplicę. Dali pod jej budowę najlepszy teren w wiosce. Udało się sprowadzić mały spychacz, żeby wyrównać teren. Podczas kiedy spychacz pracował, jedna starsza pani wzięła różaniec do ręki, usiadła przy drodze i modliła się, śpiewała pieśni, wznosząc ręce ku górze. Pomyślałem : nawet gdybym miał wybudować kaplicę tylko dla tej pani, zrobimy to.
I tak się stało. Katechista miał wówczas na imię Dominik. Nie był nawet ochrzczony. Kaplica otrzymała imię św. Dominika Savio.
Podczas jednej z pierwszych celebracji katechista Dominik wraz z innymi otrzymał chrzest, jak również ślub kościelny. Podczas otwarcia kaplicy, jeden z kapłanów powiedział, że Bigotsa nie będzie się już nazywała Bigotsa tylko Mintagtsa, czyli Radość.
W międzyczasie wioska rozrosła się. Ludziom żyło się coraz lepiej. Ich sąsiedzi zaczynali na nich patrzeć z pewną zazdrością. Ich kaplice zaczęły się starzeć , podczas kiedy kaplica w Bigotsa piękniała.
Kilka lat potem dwóch synów wioski wstąpiło do seminarium.
Jeden z nich w tym roku otrzymał święcenia kapłańskie, a drugi zostanie wyświęcony, jeśli taka będzie wola Boża, za 2 lata. (Na zdjęciu powyżej Bernard czyta czytanie w czasie mszy św. w salonie)

Izmael, który w tym roku został kapłanem, odprawił właśnie w kaplicy w Bigotsa, w swojej rodzinnej miejscowości, mszę świętą prymicyjną. Nie mogłem, niestety na niej być, ale powiedziano mi, że był to naprawdę dzień wielkiej Radości.

Bigotsa, jak Betlejem, stało się miejscem objawienia się chwały Bożej.

Bogu niech będą dzięki.

Kiedy wyjeżdżałem do Kamerunu na 6 lat, najwięksi optymiści twierdzili, że wytrzymam tu najwyżej 6... miesięcy.

Dzisiaj mija 18 lat od kiedy wylądowałem w Douala w 2003 roku.

Dziękuję dziś Bogu i Ludziom za wsparcie, bez którego przepowiednia optymistów z pewnością by się sprawdziła.